سيمان‌ها مواد چسبنده‌اي هستند كه قابليت چسباندن ذرات به يكديگر و بوجود آوردن جسم يكپارچه از ذرات متشكله را دارند. سيمان تركيبي است از اكسيد كلسيم (آهك) با سايراكسيدها نظيراكسيد آلومينيوم، اكسيد سيليسيم، اكسيد آهن، اكسيد منيزيم و اكسيدهاي قليايي كه ميل تركيبي با آب داشته و در مجاورت هوا ودر زير آب به مرور سخت وداراي مقاومت مي شود. با توجه به مشخصه فوق، سيمان مي تواند داراي تركيبات متفاوتي باشد و اصولاً جزء ملاتهاي آبي محسوب مي گردد. ملاتهاي آبي از قديم شناخته شده بودند. آهك، از جمله اين ملاتهاست كه رومي ها و يوناني ها با مخلوط كردن آن با خاكستر آتش فشاني، خاك آجر وآب، به نوعي آهك آبي دست مي يافتند كه خاصيت سخت شدن و فشار پذيري بالايي داشت. با به كار بردن اين ملات رومي ها توانستند ساختمانهاي عظيمي بسازند كه هنوز بقاياي آنها پس از گذشت چند هزار سال پا برجا و  قابل مشاهده است.

در ايران نيز از زمان قديم در مناطق مرطوب، خصوصاً مناطق  شمالي خليج فارس، از نوعي ساروج استفاده مي شده است كه داراي خواص هيدروليكي جالب و  مقاومت فشاري بالايي بوده است. معروفترين اين ساروج ها، ساروج «خمير» است كه در  بندرخمير تهيه مي گرديد.

هنوز تأسيسات بندري ساخته شده با اين نوع ملات در نقاطي مانند بندر لنگه و بندر بوشهر پابرجا مي باشد. حدود 200 سال پيش و به دنبال بررسي خواص هيدروليكي مواد آتش فشاني مورد استفاده در كارهاي ساختماني روميان  قديم اين نكته كشف گرديد كه وجود تركيبات خاك رس در سنگ آهك، باعث بالا رفتن خواص هيدروليكي آن مي شود. يكي از پيش قراولان اين كشف جان اسميتون  (john Smeaton) انگليسي بود كه در راه  پيدا كردن ملات مناسب براي احداث چراغ دريايي  (Eddy stone) به اين موفقيت نايل آمد (1756 ميلادي). به دنبال وي، تحقيقات گسترده آقاي ويكات (  Vicat ) دانشمند فرانسوي  بر روي آهك هاي آبي (آهك هايي كه خاصيت گيرش در زير آب را دارند) باعث گرديد كه  نامبرده براي اولين بار در تاريخ، موفق به تهيه مصنوعي مواد اوليه اين نوع ملاتها شود. تحقيقات نامبرده را مي توان از اولين پايه هاي ساخت سيمان پرتلند (cement Portland) ناميد.