اينكه از چه موقع مصرف سيمان در ايران باب شده است چندان مشخص نيست. ولي آنچه كه مسلم است ورود سيمان به ايران توسط بيگانگان انجام گرفته است، كه از آن براي ساختن بناهايي نظير كليساها، سفارتخانه ها و تأسيسات بندري استفاده مي كردند. با شروع قرن چهاردهم هجري شمسي، سرعت گسترش كارهاي زير بنايي آنچنان بود كه كيفيت و كميت محصولات سنتي جوابگوي نياز كشور نبود. اين نياز به ويژه با فكر احداث راه آهن دولتي و لزوم ساخت پل‌ها، تونل‌ها و ايستگاه‌هاي متعدد، محسوس تر شد.

       قبل از 1314 ايران چهارمين كشور وارد كننده سيمان در دنيا بود. رشد و گسترش كارهاي عمراني و زيربنايي در اين سرزمين ايجاب مي كرد كه هر روز مقدار بيشتري سيمان وارد كشور شود. سيمان كالايي است ارزان، سنگين وآسيب پذير و نيز هزينه حمل و نقل آن در مقايسه با قيمتش بسيار بالاست، در نتيجه تمام كشورهاي دنيا براي رفع نياز خود به سيمان اقدام به احداث كارخانه سيمان كردند. فكر ايجاد كارخانه سيمان در ايران و انجام بررسي هاي لازم روي مواد اوليه مناسب جهت توليد سيمان از سالهاي 1307 آغاز شد . به دنبال آن در سال 1310 بين دولت ايران و شركت ايران و سوئد قرارداد خريد يك كارخانه سيمان ساخت شركت F.L.Smidth دانمارك به ظرفيت 100 تن در روز بسته شد. هزينه اولين كارخانه سيمان ايران از محل عوايد حاصل از ماليات قند و شكر تأمين شد و بهاي آن به صورت خشكبار و ساير فرآورده هاي كشاورزي به دانمارك پرداخت شد. بهاي تمام شده اين كارخانه پانزده ميليون ريال بود.حاصل مطالعات روي معادن مواد اوليه ، انتخاب كوه سرسره در جوار شهر ري، در هفت كيلومتري جنوب تهران و در امتداد كوه « بي بي شهربانو » بود. پس از خريد ماشين آلات كارهاي ساختماني اولين خط توليد سيمان در شهريور ماه 1311 به وسيله شركت ” تنس آلمان“ در اين محل شروع شد. ساختمانهاي فرعي اين كارخانه به وسيله ” وزارت طرق “ ساخته شد و در نهايت در زمستان سال بعد در روز آفتابي جمعه 8 دي 1312 اولين كارخانه سيمان ايران رسماً‌ افتتاح شد. مدير اين پروژه آقاي مهندس علي قلي خان سپاهي ( مهندس ساختمان ) بود كه بعدها نيز رياست كارخانه را عهده دار شد. اين آغازي بود بر راه پر نشيب صنعت سيمان در ايران